அரண்மனை கிராமம்

 அரண்மனை கிராமத்தில், பள்ளிக்கூடம் முடிந்ததும், சின்னஞ்சிறு பிள்ளைகள் அனைவரும் சிக்கனேஸ்வரர் கோவிலுக்கு அருகே உள்ள பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் சேர்ந்து விளையாடுவார்கள். மழையில்லாத சாம்பல் வானத்தில், பறவைகள் குரல் கொடுத்து கொண்டிருந்தபோது, அங்கு வந்த அந்த குழந்தைகளின் குரல்களும் சேர்ந்து ஒரே கூட்டாகக் கேட்டது.

கிருஷ்ணா, அந்த குழுவின் தலைவன். அவனுக்கு எப்போதும் புதுசாக ஏதாவது சிந்தித்து, மொட்டை முடியில் தோகை பறவையை போல ஒரு திட்டத்தை அமைக்க வேண்டும் என்பதே பிடிக்கும். அவனுக்கு நடுத்தரமாக மூன்று நண்பர்கள் - சேது, மீனா, மற்றும் கண்ணி. இவர்கள் அனைவரும் கிராமத்தின் மற்ற பிள்ளைகளையும் சேர்த்து பல புதிர்களை விதைக்கும் விளையாட்டுகளை நடத்தினார்கள்.

ஒரு நாள், கிருஷ்ணா, "நாம் அனைவரும் ஒரு புதிர் விளையாட்டை விளையாடலாம்," என்று கூறி தனது மூன்று நண்பர்களுடன் ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்தான். மற்ற பிள்ளைகளும் உற்சாகத்துடன் வந்தனர். கிருஷ்ணா, "நாம் ஒரு புதிர் சொல்வேன். அதை யார் தீர்க்க முடிகிறதோ அவர்களுக்கு ஒரு பரிசு!" என்று அறிவித்தான்.

அந்த புதிர், "நீரின்றி செல்லும் நதி எது?" என்றது. எல்லா பிள்ளைகளும் தீவிரமாக சிந்திக்கத் தொடங்கினர். சிலர் தவறான விடைகள் சொன்னனர், சிலர் சிரித்தனர். ஆனால், ஒரு சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, மீனா, "அது சாலையா?" என்று கேட்டு விட்டால். கிருஷ்ணா சிரித்து, "ஆம்! சரியான விடை. சாலை என்பது நீரின்றி செல்லும் நதி!" என்றான்.

அதற்கு பிறகு, கிருஷ்ணா, மீனாவுக்கு ஒரு பூங்கொத்தை பரிசாக அளித்தான். அங்கிருந்த அனைவரும் அந்த புதிர் விளையாட்டுக்கு மகிழ்ந்தார்கள். அந்த நாளில் அவர்கள் புதிய புதிர்களை கற்றுக் கொண்டனர், நண்பர்களாக இருப்பதன் மகிழ்ச்சியை அனுபவித்தனர், மேலும் ஒரு புது விளையாட்டிற்கான பொறுப்பு மூலம் ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாக ஆனார்கள்.

இப்படி தான் அந்த பசுமையான கிராமத்தில், குழந்தைகள் தங்கள் சிறு உலகில் மகிழ்ச்சியாக விளையாடி, வாழ்வின் சுவாரஸ்யங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தனர்.