நிலாவைத் தேடிய குட்டி முயல் 🌙🐰

 

• ஒரு அழகான காட்டில் மின்னு என்ற குட்டி முயல் வாழ்ந்து வந்தது. மின்னுவுக்கு அந்தக் காட்டில் இருந்த எல்லாவற்றையும் விட நிலா மிகவும் பிடிக்கும்.

ஒவ்வொரு இரவும், மரங்களின் இடைவெளியில் தெரியும் நிலாவைப் பார்த்துக்கொண்டே மின்னு தூங்கும்.

ஒருநாள் இரவு, மின்னு தன் அம்மாவிடம் கேட்டது:

“அம்மா… நிலா எப்போதும் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறதே! அது நம்முடன் பேசாதா?”

அம்மா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்:

“நிலா நம்முடன் பேசாது, கண்ணா. ஆனால் அது இருட்டில் நமக்கு வெளிச்சம் தருகிறது. அதனால்தான் அது எல்லோருக்கும் பிடிக்கும்.”

மின்னு கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு,

“அப்படியா? அப்படியென்றால் ஒருநாள் நான் நிலாவை நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டும்!” என்றது.

அம்மா சிரித்தாள்.

“நிலா வானத்தில் வெகு தொலைவில் இருக்கிறது. அதைச் சென்று பார்ப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல.”

ஆனால் மின்னுவின் மனதில் அந்த எண்ணம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது.

🌳 மறுநாள் காலையில்...

அடுத்த நாள் காலை மின்னு வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றது.

வழியில் ஒரு வயதான ஆமையைப் பார்த்தது.

“தாத்தா ஆமையே! நான் நிலாவைப் பார்க்கப் போகிறேன். அது எங்கே இருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டது.

ஆமை மெதுவாகச் சிரித்தது.

“நிலாவைத் தேடிப் போகிறாயா? முதலில் இந்தக் காட்டின் பெரிய மலையைத் தாண்டிப் பார். அங்கிருந்து வானம் இன்னும் அழகாகத் தெரியும்.”

மின்னு நன்றி சொல்லிவிட்டு மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டது.

பாதையில் ஒரு சிறிய குருவி காயமடைந்து கீழே கிடப்பதைப் பார்த்தது.

மின்னு உடனே தனது பயணத்தை நிறுத்தியது.

“குருவியே, உனக்கு என்ன ஆயிற்று?”

“என் இறக்கையில் காயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. என்னால் பறக்க முடியவில்லை,” என்று குருவி வருத்தத்துடன் சொன்னது.

மின்னு அருகில் இருந்த இலைகளை எடுத்துக் கொண்டு, குருவியின் இறக்கைக்கு மெதுவாக கட்டுப் போட்டது.

“இப்போது கொஞ்சம் ஓய்வெடு. நீ குணமாகிவிடுவாய்,” என்றது.

குருவி மகிழ்ச்சியுடன்,

“நன்றி மின்னு! நீ நல்ல மனம் கொண்டவன்,” என்றது.

🦌 அடுத்த சந்திப்பு

மின்னு தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருந்தபோது, ஒரு மான் குட்டி அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தது.

“ஏன் அழுகிறாய்?” என்று மின்னு கேட்டது.

“என் அம்மாவைக் காணவில்லை. நான் வழி தவறிவிட்டேன்,” என்றது மான் குட்டி.

மின்னு சுற்றிலும் பார்த்தது.

சிறிது நேரத்தில் அருகிலிருந்த புதர்களுக்கு அப்பால் மான் அம்மா இருப்பதைக் கண்டது.

“அங்கே பார்! உன் அம்மா அங்கே இருக்கிறார்!” என்று மின்னு மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னது.

மான் குட்டி ஓடிச் சென்று தனது அம்மாவை அணைத்துக்கொண்டது.

“மிக்க நன்றி!” என்று இருவரும் மின்னுவிடம் கூறினர்.

மின்னு மீண்டும் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.

⛰️ மலையின் உச்சியில்...

நீண்ட நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு மின்னு மலையின் உச்சியை அடைந்தது.

அப்போது இரவு நேரமாகிவிட்டது.

மின்னு வானத்தைப் பார்த்தது.

அங்கே பெரியதாகவும் அழகாகவும் நிலா பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்தது.

மின்னு ஆச்சரியத்துடன்,

“ஆஹா! நான் நிலாவை நேரில் பார்க்க வந்துவிட்டேன்!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் குதித்தது.

அப்போது அதன் மனதில் ஒரு கேள்வி தோன்றியது.

“நான் இவ்வளவு தூரம் நிலாவைத் தேடி வந்தேன். ஆனால் வழியில் சந்தித்த குருவிக்கும், மான் குட்டிக்கும் உதவியபோது எனக்கு கிடைத்த மகிழ்ச்சி… நிலாவைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியைவிட அதிகமாக இருக்கிறதே!”

மின்னு அமைதியாக நிலாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்த நேரத்தில், நிலவொளி மின்னுவின் மீது விழுந்தது.

மின்னு சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது:

“நிலாவைத் தேடி வந்தேன். ஆனால் உண்மையான சந்தோஷம் பிறருக்கு உதவுவதில்தான் இருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொண்டேன்.”

அதன்பிறகு மின்னு தினமும் இரவு நிலாவைப் பார்த்தது.

ஆனால் நிலாவிடம் எதையும் கேட்கவில்லை.

ஏனென்றால், அது தேடிய பதில் ஏற்கனவே அதற்குக் கிடைத்துவிட்டது.

🌟 கதையின் நெறி

“பிறருக்கு உதவி செய்யும் நல்ல மனமே வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி.”

நாம் எவ்வளவு பெரிய கனவு கண்டாலும், அந்தப் பயணத்தில் மற்றவர்களுக்கு உதவுவதையும், அன்பாக இருப்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. சிறிய உதவி கூட ஒருவரின் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.