காட்டின் ரகசிய நண்பன்

 

ஒரு காலத்தில், ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அர்ஜுன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் இயற்கையை ஆராய்ந்து, புதுமையான விஷயங்களை கண்டுபிடிக்க மிகவும் ஆசைப்படுவான். அவனது கிராமத்தைச் சுற்றியுள்ள காடுகள் குறித்து ஒரு பழமொழி இருந்தது – அங்கு ஒரு பேய் வாழ்கிறது! ஆனால் அந்த பேய், அந்நியமாகவும் பயங்கரமாகவும் அல்ல; அது மிகவும் அன்போடும் , பறிவோடும் நடந்துகொள்ளும் பேய்  இருப்பதாக கூறப்பட்டது.

ஒரு மாலை, அர்ஜுன் காடில் சிக்கிக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென மரங்களின் மத்தியில் ஒரு மென்மையான சிரிப்பின் ஒலி கேட்கத் தொடங்கியது. ஆர்வமுடன் அந்த ஒலியை பின்தொடர்ந்து, அவன் ஒரு பிரகாசமான வெளிச்சத்துடன் மிதக்கும், மென்மையான முகமுடைய ஒரு பேயை கண்டான்.

"வணக்கம், நான் மின்னல்," என்று பேய் மென்மையாக சொன்னது.

"என்னை கண்டு பயப்படவேண்டாம்! நான் உன்னோடு விளையாட வந்தேன்," என்று சொன்னது.

முதலில், அர்ஜுன் சிறிது பயந்தாலும், மின்னலின் அன்பான நடத்தை அவனைச் சமாதானப்படுத்தியது. இருவரும் ஆடு, குருவி, வாளி மற்றும் பிற காட்டு உயிரினங்களுடன் தோழமையாக விளையாட தொடங்கினர். மின்னல், இருளின் ஓரத்தில் கூட திகழும் ஒளிரும் தீபங்களைக் காட்டி, காட்டின் இரகசியங்களை அர்ஜுனுக்கு வெளிப்படுத்தியது.

அந்த மாயமான இரவில், அர்ஜுனும் மின்னலும் மரங்கள், நட்சத்திரங்கள், மின்னும் தீபங்களின் ஒளியில், உண்மையான நட்பின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து, ஒன்றாக நிறைய சுவாரஸ்யமான அனுபவங்களை பகிர்ந்தனர். அர்ஜுன் காடின் அழகையும், மின்னலின் அன்பையும் கிராமத்தினருக்கு சொல்லி, எல்லோரும் பேய்கள் எல்லாம் பயங்கரமல்ல; சில நேரங்களில், அவை நல்ல நண்பர்களாக மாறக்கூடும் என்பதைக் கற்றுக்கொண்டனர்.

இதன் மூலம், அர்ஜுனும் மின்னலும், காடையும் கிராமத்தினரும் ஒரே இதயத்தில் இணைந்து, நட்பின் மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்து வாழ்ந்தனர்.

முடிவு

இந்த கதையிலிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், வெளிப்புறம் எப்படி தோன்றினாலும், உள்ளே அன்பு மற்றும் நட்பு இருந்தால், அது உண்மையான மகிழ்ச்சிக்கு வழிகாட்டும்.