நூர் விளக்கு

 தமாஸ்கஸ் நகரம், அழகிய பள்ளிவாசல்கள், மொகத்தாழ்வுகளின் அழகு, அழகாய் ஒலிக்கும் பாங்கின் ஓசை. அங்கு வாழ்ந்து வந்த சிறுவன் யாசின். அவனது நம்பிக்கைக்கும், கருணைக்கும் பெயர் பெற்றவன். அவன் தந்தை, ஒரு இஸ்லாமிய அறிஞர், அவனிடம் இஸ்லாத்தை சொல்லி வளர்த்தர், "இஸ்லாம் என்பது விளக்குபோல்; அது உண்மையுடன் எடுத்துச் செல்லப்படும்போது, இருளான பாதைகளையும் ஒளியூட்டும்."

ஒரு மாலை, பள்ளிவாசலில் இருந்து வீடு திரும்பும்போது, குளிரில் நடுங்கும் முதியோரை யாசின் பார்த்தான். யாசின் தன் மேலுடையைக் கழற்றி, அவரின் தோள்களில் போர்த்தினான். அவனது தந்தை சிறிது சிரித்தார். ஆனால் எந்த வார்த்தையும் கூறவில்லை.

அன்று இரவு, யாசினுக்கு ஒரு கனவு வந்தது. அது ஒரு பெரிய பாலைவனதில் அவன் வழிதெரியாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். தாகம் வாட்டியது. அப்பொழுது, ஒரு ஒளி  அவனை வழிநடத்தியது. ஒரு கிணறு அருகே வந்தான் அந்த கிணற்றில். தண்ணீர் குடிக்கும்போது, ஓர் அழகான குரல் கேட்டது, "கொடுப்பவர்கள் ஒருபோதும் இழக்கமாட்டார்கள்." என்று கூறியது.

அடுத்த நாள் காலை, யாசின் தந்தையிடம் கனவைக் எடுத்துக் கூறினான். அவன் தந்தை சிறிது சிரித்துவிட்டு, "இது தான் இஸ்லாம், மகனே. நாம் கொடுக்கிறோம், நம்புகிறோம், இறைவன் வழங்குகிறான்," என்றார்.

ஆண்டுகள் கடந்தன. யாசின் பெரிய மனிதனாக வளர்ந்தான். ஏழைகளுக்காக கிணறுகள் தோண்டினான், உதவிக்கரம் நீட்டினான், அனைவருக்கும் அன்பை பரப்பினான். அவனது நம்பிக்கை ஒருபோதும் குறையவில்லை.

ஒருநாள், ஒரு முதிய வழிப்போக்கர் அவனது வீட்டுக்கு வந்தார். அவர் பல நாட்களாக உணவின்றி இருந்தார். யாசின் அவருக்கு உணவை வழங்கி அவரை உபசரித்தான். முதியவரின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

"பல ஆண்டுகளுக்கு முன், ஒரு சிறுவன் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த என்னிடம் தனது மேலுடையை தந்தான். நான் அந்த கருணையை மறந்ததில்லை," என்றார் அவர்.

யாசின் சிரித்தான். அவன் நினைவில் அந்த கனவு நியாபகம் வந்தது. "அல்லாஹ்விற்காக நாம் கொடுக்கும் எதுவும் ஒருபோதும் நம்மைவிட்டு போய்விடாது," என்றான்.

முதியவர் மன நிறைவுடன் பயணித்தார். யாசின் வாழ்நாள் முழுவதும் தன் நம்பிக்கையின் விளக்கை ஏந்திக்கொண்டே சென்றான். அந்த விளக்கு, இருள் இருக்கும் இடங்களில் ஒளியை வீசிக் கொண்டே இருந்தது—இஸ்லாம் அவனை வழிநடத்தியதைப் போல.

இது இஸ்லாமிய நம்பிக்கை, கருணை, தர்மத்தின் மீது எழுதப்பட்ட சிறுகதை.